Prolog

NAVY BLUE


Zmiennokształtny = Smok

Półkrasnolud uchylił się przed kolejnym ciosem miecza, rzuconego w jego stronę. Uśmiechnął się cwaniacko, ściągając ze swojej prawej dłoni czarną rękawicę, z obciętymi palcami.

— Ignis… — szepnął cichutko, a w Ślepca wystrzeliły kule ognia. Chłopak spojrzał za siebie, gdzie z trzema kolejnymi Ślepymi, walczył piękny, czerwony Smok. Jego potężne łapy wbijały sie pazurami w zięmię, by mógł utrzymać równowagę.

— Jongin! Za tobą! - krzyknął Półkrasnolud, rzucając się z mieczem na największego Ślepca, który miotał obezwładniającymi zaklęciami w stronę Smoka. Nagle, Zmiennokształtny zawarczał, a Ślepcy odsunęli się trochę ze strachu. Smok odwrócił się, a jego ogon z kolcami przesunął po powierzchni ziemi, miażdżąc dosłownie następnego wroga.

Krasnolud nie mógł już dłużej przyglądać się czerwonym łuskom Smoka. Wsunął długą na pięć stóp klingę miecza w miejsce serca Ślepego z którym walczył, a dwóch ostatnich powalił Zmiennoksztaltny, depcząc ich jak marne zabawki dla dziecka. Po chwili, w miejscu Smoka pojawił się chłopak o ciemnej cerze, a po zwierzęciu nie było śladu.

— Dobra robota — powiedział Jongin, podchodząc do Półkrasnoluda.

— Myślisz, że dalej jest ich więcej?

Zmiennokształtny wzruszył ramionami, patrząc w dal.

— Pewnie są rozłożeni na wszystkich granicach imperium… Będzie ciężko się przedrzeć — stwierdził. — Chyba, że mnie dosiądziesz.

— Nigdy w życiu — zarzekał się krasnolud, patrząc na Jongina, jak na szaleńca. — Nie jestem twoim Jeźdźcem.

Jongin wzruszył ramionami.

— Co to zmienia? I tak na razie nie mam Wybrańca, więc skoro się na to zgadzam, to czemu nie chcesz mnie dosiąść?

Krasnolud prychnął i nie odpowiedział na to pytanie, podchodząc do swojego czarnego jak sadza konia, który wcześniej krył się w cieniu drzew. Jongin nieprzychylnie patrzył na tchórzliwe zwierzę, które pozwalało przyjacielowi na swobodne podróżowanie.

— Na moim grzbiecie byłoby o wiele szybciej — zauważył Jongin, ale krasnolud był nieugięty.

— Wiem, że musimy znaleźć go jak najszybciej, ale jestem zbyt honorowy, by latać na Smoku.

Jongin zaśmiał się, podchodząc do chłopaka, niższego od niego o jakieś dwadzieścia pięć centymetrów. Jego brązowe włosy zafalowały na wietrze, a cwaniacki uśmieszek tylko się pogłębił. Krasnolud z ledwością dosiadł swojego konia.

— Nawet, jeżeli Smok błagałby cię na kolanach?

Brązowowłosy spojrzał na Zmiennokształtnego z góry.

— Nigdy nie pozwoliłbym ci błagać na kolanach. Elfy by mnie za to powiesiły.

Kai zaśmiał się cicho, wiedząc, że to prawda. Półkrasnolud zobaczył jeszcze, jak Jongin zmienia się w czerwonego smoka i rozpościera swoje wielkie, ogniste skrzydła, gotowy do lotu. Był piękny.

____
CZY WY WIDZICIE TEN PIĘKNY SZABLON?!?!
To dzieło XiuMilki, kochana, znowu zrobiła szablon dla mojego opowiadania i jest najpiękniejszy na świecie.